'n Oog vir klein besonderhede*

Zet drie Zuidafrikanen bij elkaar en de kleur maakt niet uit, maar het geluid en de hartelijkheid spetteren er vanaf. Twaalf uur samen optrekken tijdens een safari door Hluhluwe Imfizo National Park is geen basis voor wetenschappelijke conclusies, maar allemachtig, deze dag gaan we niet meer vergeten. Als we terug zijn in onze lodge, is er een lichte vorm van tinitus.

Petra en Jan wonen en werken in Durban en ter gelegenheid van haar vijftigste verjaardag doen ze een week St. Lucia en vandaag is de grote feestdag. Die bleek ze met ons te vieren tijdens deze safari. Hij zit in de in- en export van landbouwproducten en zij doet aan financiële advisering. Het gaat goed met hen en hun huis in Durban is groot, voorzien van zwembad, entertainment-center en een ingebouwde braai. 

Vroeg en koud
Jan voldoet aan alle stereotyperingen van de witte Afrikaander: hoekig in zijn manier van spreken, houdt van goed eten, weet alles van de braai en de hompen vlees die er op gaan, drinkt bier en brandy, is gek op rugby en vindt voetbal maar een ingewikkelde rare sport. 

Phindy is de gids en heeft oog voor de kleinste details. Een echt betrokken en deskundige ranger; op misschien wel een kilometer afstand ziet ze iets bewegen en dat bleek dan weer en cheetah te zijn of een olifant. Ze is goedlachs (schaterend zelfs) maar bloedserieus in haar werk.

Tijdens het ontbijt om 8 uur in een omheinde ruimte gaan de drie Zuidafrikanen met elkaar in debat over de politiek in Zuid-Afrika, over die luiwammessen uit Zimbabwe en die hardwerkende mensen uit Mozambique en Malawi. Jazeker, om acht uur 's ochtends. Maar we hebben er dan al drie uur op zitten. We hebben een koude tocht achter de rug, maar ook de eerste mooie ontmoetingen tijdens de safari.

Tijdens de lunch (braai met worst en vlees) maken de drie een grote lol met elkaar. Het is als Nederlander hard werken om mee te doen, want het energieniveau is hoog en moeilijk bij te benen, maar het was echt leuk om samen in de natuur te lunchen.

Olifant en gier
Maar wat de vijf bond is de verbazing over dit gebied. Natuurlijk, de dieren waren fantastisch maar het landschap is ongeëvenaard mooi. 

En net als je denkt, ik ruim alles maar op want de tijd zit er op, komen de toegiften: een karkas van een buffel, een gier die zich te goed doet aan aas en helemaal aan het eind: in het mooie zonlicht van de namiddag, op veertig meter afstand, een olifant die weet wat poseren is. 

Een prachtige afsluiting van St. Lucia. Laat de foto's maar verder het verhaal vertellen. 

Morgen
Het is niet zeker of we morgen met een verhaal komen; we hebben morgen de langste reisdag van de reis voor de boeg. We gaan dan via Durban en Pietermaritzburg naar het noordoosten van de Drakensbergen. Het kan zijn dat we dan even op rust gaan, maar je weet het maar nooit. In dit land is immer enorm veel te zien en te beleven, die conclusie durven we wel te trekken.

Je raakt er niet over uitgepraat en dat zijn we ook helemaal niet van plan. 

*Een oog voor kleine details