Van Lulu naar Tikivili

MATAMANOA - De rust! Het waren de laatste woorden van de vorige blog. 

De rust.... ammehoela. 

Maar wat zou een verblijf van ons twee in een accomodatie zijn, zonder tumult en gerommel...?!

Bure nummer 30 (met als naam: Lulu) is een leuke hut en weet ons ook te bekoren zonder haren in de douche, op het toilet, in bed, naast het bed. En ook zonder stofnesten is het een fantastische plek.

Zonder dollen, dit was echt niet leuk. We hebben een knap bedrag neergelegd voor dit onderkomen dat pretendeert 4 sterren te mogen voeren. De verwachtingen waren hoog en de teleurstelling en boosheid groot toen deze niet uitkwamen.

De medewerkers hadden dat direct door; het moet aan onze gezichten te zien zijn geweest en aan de stemmen was het ongetwijfeld ook te horen. We liepen rond met een houding dat de eerstvolgende die overdreven vrolijk 'bula' zou zeggen, een hoek kon krijgen, ook omdat we niet het gevoel kregen dat onze klachten met urgentie werden opgepakt. 

Vandaag kwam de general manager over naar het resort voor een gesprek met ons. Hij had de goede cursussen gevolgd: samenvatten, empathie en termen gebruiken als 'constructief' en 'naar voren kijken'.

Hoe dan ook, we zijn inmiddels verhuisd naar de mooist gelegen bure (Tikivili) met een veel vrijer uitzicht op de prachtige zee, met feitelijk een privé-strand, alle diners zijn nu op hun kosten en we krijgen nog wat extra credit. En nou moet en kan de relaxstand echt ongenadig uitbreken.

Het was wel tijd voor een wandeling over het eilandje, dat je binnen een half uur hebt gezien. Leuke vogeltjes, een vlindertje en vooral veel prachtige uitzichten op de oceaan die in deze omgeving ligt bezaaid met de Mamanuca-eilanden. 

Zo, en laat de boeren nu maar dorsen. Wij gaan nu onder zeil. 

Bula, tot later op deze blog!