Island in the sun

MATAMANOA - Stel je eens een oceaan voor, een niet te overziene en voor te stellen watervlakte van 15.000 bij 18000 kilometer. Het is een intimiderende gedachte dat in het midden van die Stille Oceaan er -helemaal geïsoleerd van de rest van de wereld- stukjes land zijn. Neem nou Vitu Levu, het hoofdeiland Fiji. 

En toch, zo klein als we dachten dat het was, is het ook weer niet. Het is iets kleiner dan Vlaanderen, en de hoofdstad van het land (Suva) telt een kleine 600.000 inwoners. Matamanoa daarentegen, het vliegenpoepje waar we straks heen gaan, is kwa oppervlakte nauwelijks kleiner dan Delft. Het biedt ruimte aan een resort en 'that's it'. 

Ons is daar het binnentreden van het paradijs beloofd, we gaan later vertellen of die belofte is waargemaakt.

We hebben in het Balinese restaurant in ons hotel in Cairns tijdens een heel erg happy hour Australië gedag gezegd. Met weemoed maar ook met veel zin in Fiji.

Je komt niet zomaar in het paradijs. Vliegen van Cairns naar Brisbane (om 2 uur 's nachts opstaan!), met de transferbus naar de internationale terminal, vliegen naar Fiji en straks met de catamaran varen naar het eilandje. 

We hebben het dan nog niet over de bagagecheck op de luchthaven van Brisbane, die de puinhoop voorbij is. Als de honderdduizenden bezoekers van de Olympische Spelen over acht jaar deze kant op komen, dan staat hen nog wat te wachten. 

Ook laten we de vertraging achterwege die ontstond door het getreuzel met lossen en laden van het toestel en het irritant langzame boarden en de puinhoop van de service aan boord van het Fiji Airways-toestel.

In de folders wordt gesproken over de vrolijke Fiji-gezichten van Fiji Airways waar de lach niet van af te timmeren is, we hebben ze in het vliegtuig niet gezien. In de wachtrij voor het toilet keek ik naar wat een purser aan het doen was. Hij draaide zich om en trok met een ruk het gordijn dicht. Maar het mag ook gezegd worden dat de gewone economy-stoel verrassend ruim is (inclusief beenruimte)

Maar bij aankomst liepen we de warmte in. De luchthaven is sober maar de draaiende plafondventilatoren zorgden voor de goede ambiance. Bovendien zagen we weliets van het roemruchte 'Bula' (welkom, hallo). Twee mannen (met rok en bloem achter het oor) verwelkomden de passagiers met een liedje en we kregen een schelpenkettinkje.

Snel naar het Gateway Hotel. Lekker geslapen en helemaal klaar voor de bootreis naar Matamanoa. Even een stukje tikken in de lobby van het hotel en telkens regelmatig zwaaien naar medewerkers van dit hotel. 

Die Fiji-lach die er altijd is.... het klopt hoor.